Στο επίκεντρο του μοντέλου της Σχεσιακής Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας έρχεται το κομμάτι των ανθρώπινων διαπροσωπικών σχέσεων υποστηρίζοντας πως ο τρόπος με τον οποίο έχουν διαμορφωθεί  οι σχέσεις με τους άλλους τόσο στο παρελθόν όσο και στο παρόν παίζει καθοριστικό ρόλο στην εμφάνιση ψυχικών διαταραχών. Κατά τη διάρκεια της θεραπευτικής διαδικασίας δίνεται μεγάλη σημασία στο τρόπο συσχέτισης  μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου όπου μέσα σε μια ισότιμη σχέση, επηρεάζουν ο ένας τον άλλο καθώς αναδύονται συνειδητά ή ασυνείδητα βιώματα, αντιλήψεις και συναισθήματα.⠀

    Παράλληλα, βασικό στοιχείο είναι η έννοια της διυποκειμενικότητας. Ο σύνθετος τρόπος διάδρασης των δυο προσωπικοτήτων στο θεραπευτικό δωμάτιο και η επιρροή του προσωπικού υλικού και κατά επέκταση του παρελθόντος και των δύο στη θεραπευτική πράξη. Δίνεται ιδιαίτερη σημασία και προσοχή στη σχέση που αναπτύσσεται, όπως αυτή διαμορφώνεται και βιώνεται στην θεραπεία.⠀

    Κατά τη διάρκεια των συνεδρίων μέσα από το ‘σχεσιακό ασυνείδητο’, και τη μεταβιβαστική σχέση ο αναλυόμενος επενδύει στον αναλυτή εγκλωβισμένα συναισθήματα ως να είναι κάποιο ‘αντικείμενο’ του παρελθόντος.⠀Ο αναλυτής επιδρά και επεμβαίνει στο ‘εδώ και τώρα’ της θεραπευτικής πράξης έχοντας ταυτόχρονα υπόψη τις παρελθοντικές σχέσεις αντικειμένων του αναλύουμενου αλλά και τη μεταξύ τους σχέση όπως εκφράζεται από φαντασιώσεις, όνειρα και κυρίως την ανάγκη του αναλυόμενου για ‘αυθεντική’ σχέση με τον αναλυτή του.⠀

    Η αυτοαποκάλυψη του αναλυτή σχετικά με το βίωμα που έχει για τον ασθενή του γίνεται μέσα από το θεωρητικό κατασκεύασμα του ‘αναλυτικού τρίτου’ (Τhomas Ogden) του πεδίου που συνδημιουργείται από το αναλυτικό ζεύγος σε κάθε ανάλυση και είναι η κύρια μονάδα μελέτης στην Σχεσιακή Ψυχαναλυτική Ψυχοθεραπεία.⠀